ورزش دات آنلاین- آقای تمام نشدنی، مرد شماره 1، یا حتی ناکام همیشگی لیگ قهرمانان، هرکدام از این لقب‌ها را می‌توان به او نسبت داد، به سنگربان ایتالیایی‌ای که در 4 دهه مختلف بازی کرده و از سال 1995 تا به امروز، در مستطیل سبز حاضره بوده و هست. زمانی که جیجی بوفون برای اولین بار در مقابل میلان درون دروازه پارما ایستاد، هنوز خیلی از بازیکنان دنیای فوتبال، از جمله هالند و امباپه به دنیا نیامده بودند.

حالا 30 سال از آن روزها می‌گذرد و بوفون هنوز هم در دنیای فوتبال حاضر است برای نخستین تیم دوران حرفه‌ایش، در سری بی بازی می‌کند.

او در 13 سالگی، به‌عنوان یک مهاجم، به آکادمی پارما پیوست؛ اما پس از 1 سال و به علت مصدومیت هر 2 دروازبان تیم، درون قاب دروازه تیمش ایستاد و از آن پس دیگر پست دروازبانی را ترک نکرد و تبدیل به یکی از بهترین‌ گلرهای تاریخ فوتبال شد.

پدرش وزنه‌بردار بود و مادرش در رشته پرتاب دیسک فعالیت می‌کرد. خواهرانش نیز سابقه بازی در تیم ملی والیبال ایتالیا را در کارنامه دارند، اما تمام دنیا، با به زبان آوردن بوفون، تنها یک نام در ذهن‌شان نقش می‌بندد، نام جانلوییجی، بهترین گلر قرن 21 از نظر فیفا.

بازی‌های درخشان او در پیراهن پارما، سران بیانکونری را متقاعد کرد تا برای به خدمت گرفتن او دست به جیب شوند و با پرداخت رقم 54.2 میلیون یورو، او را به شهر تورین بردند. همچین رقمی در سال 2001، آن هم برای یک دروازبان، سرسام‌آور و نجومی به نظر می‌رسید؛ اما بوفون نشان داد که ارزش همچین مبلغی را داشت. او 2 سال پس از پیوستن به یووه، موفق شد به دیدار نهایی لیگ قهرمانان اروپا برسد؛ فینالی تمام ایتالیایی میان یوونتوس و آث میلان. بازی در 120 دقیقه گلی نداشت و بازی به ضربات پنالتی کشیده شد. بوفون 2 بار پنالتی بازیکنان میلان را مهار کرد تا بانوی پیر در آستانه کسب سومین قهرمانی خود در لیگ قهرمانان اروپا قرار گیرد، اما درخشش دیدا درون دروازه میلان و از طرفی، ضربات کم جون بازیکنان یوونتوس، زحمات بوفون را هدر دادند و جام به مشکی و قرمزهای شهر میلان رسید.

اما جام جهانی 2006، برای بوفون و تیمش متفاوت بود. او باز هم توانست به دیدار نهایی راه پیدا کند، و باز هم بازی فینال به ضربات پنالتی کشیده شد، اما این بار قرار نبود خاطرات تلخ سال 2003 برای جانلوییجی تکرار شود. این بار بوفون مرد پیروز میدان بود و چهارمین قهرمانی تیم ملی کشورش را در خاک آلمان جشن گرفت.

در همان سال، فاجعه کالچوپولی برای یوونتوس رقم خورد و بسیاری از بازیکنان اصلی تیم درخواست خروج دادند، اما بوفون ماند و در سری بی برای تیمش به میدان رفت. او به یوونتوس کمک کرد تا دوباره به سطح اول فوتبال ایتالیا برگردد و همین موضوع، باعث شد تا او در کنار دل‌پیرو، به اوج محبوبیت در میان هواداران یووه برسند.

بوفون تا سال 2018 در یوونتوس ماند و در این مدت، دو بار دیگر تا فینال لیگ قهرمانان پیش رفت، اما هر بار مثل دفعه قبل، ناکام بود. سال 2015 تسلیم بارسلونای بی‌رحم لوییز انریکه شد و 2 سال بعد، در همین مرحله از دیگر غول فوتبال اسپانیا، یعنی رئال مادرید شکست خورد. حتی در سال 2012، با تیم ملی ایتالیا تا دیدار پایانی جام ملت‌های اروپا پیش رفت، اما در آنجا هم زورش به اسپانیایی‌ها نرسید و به عنوان نایب قهرمانی یورو 2012 رضایت داد.

بوفون در سال 2018 به‌عنوان بازیکن آزاد راهی پاری‌سنت‌ژرمن شد، اما دوران پرفروغی در این باشگاه فرانسوی نداشت و پس از 1 سال، دوباره به تورین بازگشت تا رکورد بیشترین بازی در تاریخ سری آ که در اختیار مالدینی بود را برای خود کند. سرانجام در سال 2021، ماجرای او و یوونتوس به پایان رسید و بوفون افسانه‌ای راهی پارما، نخستین باشگاه حرفه‌ایش شد.

او 10 بار با یوونتوس، و 1 بار با پاریسی‌ها قهرمان لیگ شد. جایزه براوو در سال 1999، 10 عنوان بهترین دروازبان سری آ، 5 عنوان بهترین دروازبان جهان، بهترین دروازبان جام جهانی 2006 و رکورد بیشترین بازی با پیراهن تیم ملی ایتالیا، رکوردهای فردی جانلوییجی بوفون در دوران حرفه‌ای او هستند.

اشک‌های بوفون پس از شکست مقابل سوئد در مقدماتی جام جهانی 2018 و عدم راهیابی به جام جهانی 2018 روسیه، از یاد فوتبال‌دوستان نخواهد رفت. اشک‌هایی که مطمئنا به‌خاطر ضعیف بودن بوفون نبود، بلکه عشق او به کشورش را نشان می‌داد.

او حالا 47 ساله شده و سال‌های آخر حضورش در دنیای فوتبال را سپری می‌کند؛ اما خاطرات مهارهای او در قابل دروازه یوونتوس و تیم ملی ایتالیا، تا ابد در خاطره دوست‌داران فوتبال ایتالیا خواهد ماند.

انتهای پیام/