ورزش دات آنلاین- اولین بازی بکن باوئر و یارانش در ایران با یک شگفتی عجیب همراه بود  به طوری که کیهان ورزشی در رپورتاژ خود ابتدا آمار مسابقه را نوشت و در زیر آن این توضیح را اضافه کرد: بلی تهران شش، قهرمان باشگاه‌های آلمان سه. 

تیم تهران در یک روز درخشان نتیجه باورنکردنی شش بر سه را در مقابل قهرمان باشگاه‌های آلمان به دست آورد.

مختلط باشگاه‌های تهران (۴) ۶

بایرن مونیخ آلمان (۲) ۳

جمعه ۹ تیر ۱۳۵۱

گل ها: محمد صادقی (۱۱، ۶۳ و ۷۷)، همایون بهزادی (۱۰)، غلامحسین مظلومی (۱۲)، صفر ایرانپاک (۴۲)

گرد مولر (۱۶)، دورن برگر (۲۵)، روت (۷۵)

داور: داود نصیری

کمک داوران: اصغر تهرانی، ابوالقاسم حاج ابوالحسن

هوا: گرم

زمین: چمن خوب

تماشاگر: حدود ۳۵ هزار نفر

اما ماجرای این بازی چه بود و بایرن چگونه به ایران دعوت شد؟

کیهان ورزشی در حاشیه این دیدار نوشت:

بایرمونیخ در تهران 

تیم معروف بایرن مونیخ قهرمان آلمان، دو بازی در تهران انجام داد که به خاطر پاره‌ای از جهات موجب شگفتی محافل ورزشی و همچنین تماشاگران و دوستداران فوتبال گردید. این شگفتی‌ها از دو نتیجه به دست آمده توسط این تیم سر زد که اولی شش بر سه مقابل تیم منتخب باشگاه‌های تهران و دومی یک بر یک مساوی با پاس نایب قهرمان باشگاه‌های ایران بود.

برای اینکه چگونگی را روشن سازیم نخست به شرایط ورود تیم بایرن مونیخ بایران می‌پردازیم تا ببینیم بایرن مونیخ با سرداران ناموری چون بکن باولر و مولر در چه شرایطی در تهران بازی کرد.

پاس میزبان بایرن

 باشگاه پاس میزبان تیم آلمانی از یک سال پیش برای این دیدارها وارد  گفت وگو شده و بایرن مونیخ نیز اصول دعوت به تهران را پذیرفته بود اما گفت وگوی طولانی بر سر زمان سفر بود چه زمانی بایرن، مونیخ و زمانی پاس تهران شرایط را نامناسب می‌دانست. پاس می‌خواست بایرن مونیخ را در زمان تعطیل بین دو نیمه فصل دعوت کند که این می‌توانست موجب شود تا تیم بایرن  در بهترین شرایط قدم به تهران نهد. ولی سرمای زمستانی و بارندگی‌های پیاپی مانع از این منظور گشت.

بازی‌های ملی ایران مانع از برگزاری مسابقه

آنگاه باشگاه پاس زمانی بین دهم تا بیست و هفتم اسفند را پیشنهاد کرد که این به خاطر درگیری تیم بایر در مسابقات جام در جام اروپا و مسابقات جام آلمان و همچنین مسابقات تیم ملی آلمان ممکن نگردید در حالی که این زمان نیز مصادف با اوج قدرت بایرن مونیخ بود و آنگاه سفرهای تیم ملی ایران به خارج مانع از آن شد که بایرن مونیخ در ماه‌های فروردین و اردیبهشت به تهران آمد.  

بدین روی تنها تاریخی که باقی ماند همین زمان بود که مصادف با یک روز بعد از قهرمانی آلمان و دو روز بعد از بازگشت تیم ملی ایران از جام استقلال برزیل شد و اگر در این تاریخ نیز بایرمونیخ به تهران نمی‌آمد، می‌بایست این تیم را در دیماه یا اسفند آینده یا سال بعد در همین زمین در تهران می‌دیدیم که این محتاج به یک سلسله مکاتبات دیگر و حل یک سلسله مسایل دیگر می‌شد.

بایرن مونیخ سخت خسته بود

در چنین شرایط بایرمونیخ خسته از یک اصل طولانی بود. اصلی که طی آن بایر در چند جهت جنگیده بود. جام ملت‌های اروپا برای شش بازیکن این تیم، قهرمانی باشگاه‌های آلمان برای تمام این تیم- که همواره به خاطر رقابت شدید با شالکه هیجان در اوج بود- جام حذفی آلمان و همچنین جام در جام اروپا، به علاوه تعدادی بیش از ۲۲ بازی دوستانه که در برنامه سالیانه بایرن مونیخ بود.

بکن باوئر: در یک فصل ۱۳۴ بازی کردم!

بکن باوئر در این زمینه گفت: «من در این فصل بیش از ۱۳۴ مسابقه داده‌ام که این یک کار طاقت فرسا بوده است. چه حتی بازیکنی نظیر په له در اوج قدرت هرگز سالی بیش از یکصد مسابقه نداشته است و سایر بازیکنان ملی نیز به همین ترتیب بوده‌اند. »

شووان مدیر تیم بایر مونیخ گفت: «افسوس می‌خورم که چرا جماعت تهرانی نتوانسته‌اند. یک بایر مونیخ خوب و یک بکن بائر در اوج را تماشا کند. من از رهبران باشگاه پاس مصرانه خواهش کرده‌ام تیم مرا در دی ماه آینده دعوت کند تا من با تمام قوا به تهران بیایم و انتقام این دو بازی را از همین دو تیم بگیرم. می‌دانید که آلمانی‌ها را به انتقامجویی متهم می‌کنند.

مونیخی‌های شکست خورده در میهمانی کنسول

 مونیخی‌های ناکام در دیدار نخست، هر چه کردند سیاست مآبانه و خونسرد از کنار آن شکست غافلگیرکننده و وحشت زا بگذرند، نشد که نشد و این خبرنگاران سمج و یک دنده که می‌خواستند به هر ترتیب آن‌ها را به حرف بکشند و دلیل شکست قهرمان آلمان را بدانند حتی در میهمانی عصر منزل کنسول آلمان غربی نیز آن‌ها را راحت ننهادند و بکن باوئر، گرهارد مولر، شووان مدیر تکنیک و ادو لاتک مربی تیم، یک دم از دست سوالهای  یکنواخت اینان که راز شکست را جستجو می‌کردند نیاسودند و طفلک بهرام نوایی میهماندار و مترجم بایرن که مجبور بود مثل نوار ۱۹ تلفن که اتوماتیک وقت را اعلام می‌کند، از پیش خود پاسخی را که بارها از دهان مونیخی‌ها شنیده بود تحویل آنان دهد.

یاران بکن باوئر به راستی در فاصله دو دیدار خود با تهران و پاس عذاب کشیدند و این را از گفته شاهزاده رک گو و نجیب مونیخی بشنوید که پس از دیدار با تیم تهران گفت: « این سخت‌ترین روزهای زندگی من در ورزش بوده است. »

بعدها قیصر در اواسط دهه ۵۰ و در مصاحبه‌ای اختصاصی با کیهان ورزشی گغت: در تهرام همه‌مان مست بودیم و این به دلیل جشنی بود که به مناسبت قهرمانی اروپا با بازیکنان گرفته بودیم. ضمن این که گرمای وحشتناک تهران نیز آزارمان می‌داد.  

انتهای پیام/